WARSZAWA - KOWALSTWO ARTYSTYCZNE

KOWALSTWO ARTYSTYCZNE I ŚLUSARSTWO

Kowalstwo artystyczne to bardzo przyszłościowa dziedzina sztuki. Poprzez wieki potrafiło bezustannie dostosowywać się do kolejnych, coraz bardziej wymagających upodobań klientów. Dzisiejsze czasy zmuszają kowali do jeszcze bardziej wytężonej pracy.

Kowalstwo artystyczne

Kowalstwo artystyczne jest jednym z najstarszych zawodów. Fakt ten poświadczają badania archeologiczne. Słowo kowal jest obecne w polszczyźnie "od zawsze", trudno ustalić jego pochodzenie, nie znajdziemy go w słowniku etymologicznym. Jedno z najbardziej popularnych w Polsce nazwisk to właśnie Kowalski. To nie przypadek, ale rezultat popularności tego rzemiosła na ziemiach polskich. Kowale zajmowali się nie tylko podkuwaniem koni, ale również tworzeniem drobiazgów w rodzaju krzesiwa, zapadki, okucia sochy czy pogrzebacza po rozbudowane ogrodzenia, poręcze, furty, kraty, a nawet ambony. Kute elementy żelazne wykorzystywano w budownictwie od bardzo dawna.

Kowalstwo artystyczne - MATERIAŁ

Podstawowym materiałem kowalskim jest żelazo, choć starożytni Grecy, Rzymianie i Etruskowie wykuwali wiele przedmiotów użytkowych także z brązu, miedzi i srebra. Żelazo na ziemiach polskich znane było od ok. 750 roku p.n.e., ale ślady produkcji pochodzą z VI-V w. p.n.e. Hutnictwo świętokrzyskie, wykorzystujące proces dymarski, zalicza się do największych w Europie. Dymarka to wyłożone gliną zagłębienie w ziemi. Na warstwę rozżarzonego węgla drzewnego sypano kawałki rudy żelaza i przykrywano drugą warstwą węgla drzewnego. Powietrze potrzebne do spalania wdmuchiwano przez specjalny otwór za pomocą miechów. W tych warunkach ruda ulegała utlenieniu i powstawała masa nazywana lupą, łupą lub łupką. Po przekuciu lupy otrzymywano stosunkowo czyste żelazo. Niestety, w dymarkach spora jego część przechodziła do żużla. Poza ziemią świętokrzyską istniały też inne, znacznie mniejsze ośrodki wytapiania żelaza, w Wielkopolsce oraz w okolicach Opola, Suwałk i Krakowa. W XIII wieku stosowano już w Polsce napęd wodny miechów i miotów. Pierwszy wielki piec w Polsce powstał na początku XVII wieku nad rzeką Bobrze koło Kielc. Współcześnie materiałem najczęściej stosowanym w kowalstwie artystycznym jest miękka stal, którą można spawać, zginać na zimno oraz rozklepywać. Na rynek dostarcza się ją w formie walcowanych na gorąco lub kutych kęsów, prętów, kształtowników, blach oraz drutów i rur.